ExpeditieBlog

Niks geen expeditieleider of daggids. Geen fruitsalade bij het ontbijt. Geen kannen koffie, geen luxe hotels. Geen bediening. Gewoon zelf bammetjes smeren en naar de redactie. Een slap bakkie uit de automaat, in een plastic bekertje. Achter de computer, aan het werk. Geen inspirerende anekdotes van ‘de grote’ uit het vak. Geen tijdschrift, geen FATALE. Wel Roemer, Samsom en Rutte. De verkiezingen beheersen de redactie. Maar ondertussen geniet ik stiekem nog even na van een fantastische week. Ontzettend veel geleerd en hele leuke mensen ontmoet. Bij elkaar waren jullie minstens net zo inspirerend als ‘die grote’.
Bedankt, het was een cadeautje! Of was dat nou ons tijdschrift…?

Sinds een jaar ben ik geen krantenmeisje meer. Dat was even afkicken, want de krant bleek iets wat onder je huid en in je bloed gaat zitten. Ik schreef een verhaal van tweeduizend woorden voor een mannenblad. Althans, dat probeerde ik. Maar na vijfhonderd was ik uitverteld.

Precies op het goede moment hoorde ik dat ik mocht meedoen aan de Expeditie Bladenmaken. Ik stond op de reservelijst, maar er was een afzegging en dus een plekje vrij. Het kostte wat moeite om al mijn plannen om te gooien zodat ik een hele week weg kon, maar het lukte, en het was de moeite waard. Vorige week is er van alles gebeurd, in vijf heel lange dagen. Ik luisterde, praatte, maakte kennis, keek naar projecties, ik maakte opdrachten, ik at een tompoes, overlegde en bedacht. Maar bovenal leerde ik.

En nu? Nu vakantie. Het leek zo’n goed idee: de vakantie meteen achter de expeditie vastplakken. Zodat ik de tijd zou hebben om uit te brakken en bij te komen. Maar nu ik met één been in mijn koffer sta, popelt alles in mij om lekker aan het werk te gaan. Om de interviewtips van Coen Verbraak uit te proberen. Om me eigen te maken wat Harm Ede Botje bedoelde met netwerken. Om met taal te spelen zoals we van Marjolein Doomen en sidekick Joris van Casteren leerden. Om vierentachtig invalshoeken voor een aspergeverhaal te verzinnen - de klassieker van Rob van Vuure.

Gelukkig had ik voor de expeditie wat ideeën gepitcht voor het najaar. Als ik terugkom, liggen er mooie verhalen op me te wachten om geschreven te worden. Ik sta te springen om er mijn tanden in te zetten. Een jaar geleden wist ik niet zo goed wat me te wachten stond, voor het eerst in mijn werkende leven niet meer bij een dagblad - en zo veel dagblad in mijn systeem. Vandaag is alles anders. Nu is alles anders. Kom maar door met die toekomst. Ik lust je rauw.

* Meer dan een derde van de best verkochte boeken van 2011 is een thriller.
* 13th Street (met series als Dexter en Law & Order) behoort tot de best bekeken digitale kanalen (2,6 miljoen kijkers per maand).
* Saskia Noort is de bestverkopende thrillerschrijfster van Nederland (’Koorts’ werd in een jaar meer dan 200.000 keer verkocht).

Uit onderzoek blijkt dat juist vrouwen een boek van Saskia Noort of Nicci French in hun koffer stoppen als ze op vakantie gaan. Toch berichten alleen mannenmedia als Panorama en Crimesite over misdaad.

Daarom presenteren wij Femme FATALE . Het luxe magazine over de wereld achter de thrillers, met elke editie een uitneembare leesbijlage met verhalen van topauteurs uit binnen- en buitenland. En in de kinderboekenweek is er Enfants FATALES (met medewerking van Paul van Loon).

Meer weten? Nick Kivits, Lenny Langerveld, Liesbeth Siekerman, Karin Sitalsing, Sanne Terlingen & Annemarie van Ulden.

Nog even en we weten wie er met de titel naar huis gaat. Dodelijk spannend..

Oorverdovend, de stilte. De sporter neemt positie in. Nu moet het gebeuren. Er is geen gisteren. Geen straks. Alleen nu.

Opperste concentratie. Spieren spannen zich. De ogen op een punt. Het eindpunt.

Dan beweging. Een doffe plof. Stuivend poeder. De sporter stijgt op uit een wolk en begint aan zijn oefening.
Tuimelend, buitelend, duizelend, hij zweeft, doelgericht, als een roofvogel die zich op een prooi stort.
Trefzeker.
Hij wervelt, wentelt, en wankelt niet als hij neerkomt. Gedecideerd. Hij staat.

Die prooi is kansloos.

Zijn wijn chambreerde, terwijl zij sprong

Het roze genot staat op een schoteltje voor haar neus. Zelf vindt hij ze niet eens echt lekker, maar een vrouw met de lichtgele pudding aan haar lippen en een zoetroze puntje aan haar neus is het meest opwindende dat er bestaat. Zijn nieuwe tompouce-meisje zit tegenover hem aan tafel. Haar lichtroze wangen doen hem denken aan het mierzoete dakje. Haar blauwe ogen lachen. Ze laat zich niet uit het veld slaan door het ontbreken van voor de handliggend gereedschap. Van haar duim en wijsvinger maakt ze een vorkje en tilt het dakje van bladerdeeg op. “Het lekkerste bewaar ik voor het laatst,” mompelt ze. En ze eet de Hollandse lompheid als een Engelse dame tijdens een high tea. Niks geen uitstulpende pudding. Geen gele klodders aan haar vingers of op het zorgvuldig gestreken tafelkleed. Ze eet haar tompouce als een broodje zonder kruimels. Ik tel haar happen, ferme happen. Dan is-ie weg, en zij ook. Ik veeg een verdwaalde bladerdeegsnipper van het tafelkleed. Het roze dakje blijft eenzaam achter.

Als een schaaldier ligt het stuk banket te glimmen op zijn bord, even stil en nietsvermoedend als een krab op de bodem van de zee. Dan plotseling een grijphand, twee vingers die zich achter de randen van het roze, chocoladebeschupte pantser vastklinken. Met één soepele beweging scheiden zij het schild van het gele puddingvlees, tillen het in de lucht en brengen het naar de mond. Hap. Koele fluoridetanden hakken het glazuren harnas tot splinters. Hap. Hap. Als de helft is verwerkt, is het weke, weerloze lijf aan de beurt. Even clean en efficiënt verdwijnt het in gelijke parten achter de blikkerende tanden. Als laatste het nu potsierlijke restant van de schaal. Niets blijft op het bord achter. Slechts wat kruimels, die spoedig door het water zullen worden weggespoeld.

Het strijdplan lag klaar. Maar, nu de vijand tegenover haar staat, blijkt de aanval toch de beste verdediging. Uitdagend staat hij voor haar. Een glimmende roze jas. Even is er oogcontact. Dan slaat ze toe.

Met de precisie van een scherpschutter gaat ze hem te lijf. Niet nadenken. Geen tijd voor. Dit moet snel. Haar tanden verbrijzelen de roze jas, vermalen de lillende, gele binnenkant. Het is 1-0.

De vijand slaat terug. Dikke klodders knijpen naar buiten. Ze landen op haar handen. Maar ze is niet voor een gat te vangen. Ze maalt door. Onverstoorbaar. Ze gaat dit gevecht winnen. Vastberaden.

Meer en meer klodders romige vettigheid ontsnappen. In dikke vlokken vallen ze. Meer. Sneller. Ze rollen van haar handen op de tafel. Een klodder. Twee. Drie.

Ze maalt door. De buitenkant doet geen enkele moeite. Die weet dat hij geen schijn van kans heeft. Gelaten ondergaat hij de slachtpartij. Het geluid gaat door merg en been. Kakengekraak.

Als de buitenkant verorberd is, kijken de klodders haar aan vanaf de tafel. Uitdagend. Triomfantelijk. De overwinning is binnen. Denken ze.

Maar zij weten nog niet wat zij wel weet. Want voor haar is deze oorlog nog lang niet voorbij.

Ze pakt een servet, en houdt hem hoog boven de puddingvluchtelingen. Haar hand is dreigend onheil. De klodders sidderen. Hun euforie slaat om in ontgoocheling. Hun laatste uur heeft geslagen. Ze weten het. En ze weten dat zij het weet. Bevend wachten ze tot de klap komt. Tot het licht dooft.

De klap komt toch nog uit onverwachte hoek. Op het laatste moment wijzigt ze haar tactiek. Met een felle zijwaartse beweging verlost ze ze uit hun lijden. Ze smeert hun ingewanden uit over het strijdtoneel en vermorzelt ze in haar servet. Een laatste stuiptrekking nog. Dan is het voorbij.