Het was inspirerend, leerzaam en gezellig. De afsluiting van de Expeditie voelt meer als een nieuw begin om nog bewuster met het bladenmaken bezig te zijn, dan een afsluiting.
Met een hoop nieuwe bagage zal ik maandag op een andere manier op de redactie te verschijnen.
Met weemoed heb ik alle blogs van Expeditie Bladenmaken 2011 teruggelezen. Van ups and downs tot autopsie van een tompouce en de beste quotes.
Gisteren was de dag waar we de hele week naartoe werkten: de finale. Vijf originele tijdschriftconcepten werden gepresenteerd aan de jury. Leuk om te zien over welk concept iedereen gedurende de week zo geheimzinnig deed. Mijn groep won niet, maar we werden wel runner up. Ook leuk.
Met deze blog komt er officieel een einde aan Expeditie Bladenmaken 2011. Veel gedaan, veel gelachen en zoveel geleerd dat ik de komende weken nog stof tot nadenken heb.
Van omarmende pinguïns tot woeste natuurfenomenen. Veel was mooi vandaag.
Maar de mooiste was van Luis Mendo: je leert meer van een klap in je gezicht dan een kus op je wang.
Iedere keer als we op de klok kijken, schrikken we dat het alweer een uur later is. De opdracht is sowieso al tijdrovend, maar helemaal als je zoals wij perfectionisten de perfecte lay-out wil kunnen demonstreren en jezelf ook nog grafische hoogstandjes aan moet leren. Dankzij koffie, cola en biertjes blijft de spirit erin. Maar bovenal omdat we zelf geloven in het concept dat we nu aan het maken zijn.
Anne-Kaisa (topper in grafische ingewikkeldheden), Carlijn (die ineens financiele plaatjes kan maken), Paul (die icoontjes en experts uit zijn mouw schudt alsof hij nooit anders gedaan heeft), en ondergetekende, die de drie andere toppers steunt waar mogelijk.
Spaar energie; die is kostbaar.
We gaan theedrinken en nog even verder werken.
Weltrusten wereld!
Sophie, Jasmine, Shirley en Marian
‘Je moet mensen eigenlijk niet vragen over de liefde. Ze zeggen allemaal hetzelfde. Dat het voelt of ze thuis zijn gekomen. Gatverdamme.’ En toch wist Corine Koole Grunberg en Kamagurka de mooiste liefdesomschrijvingen te ontfutselen.
nooit geweten dat Grunberg zo liefdevol kon zijn.
Het duurde even, maar eindelijk zitten we sinds gisteravond op het juiste pad. En ondanks onze verschillen: beauty-redacteur, wetenschapsjournalist, misdaadverslaggever en human-interest-journaliste, hebben we toch een concept gevonden waar we allemaal achter staan. Net als je denkt dat je er een beetje begint te komen, word je even door Frans Lomans met je neus op de feiten gedrukt dat je nog helemaal aan het begin staat. Om het allemaal af te krijgen, moeten we elkaar niet alleen steunen, maar ook los durven laten. Gelukkig weten we sinds gisteren wel dat we allevier een Chinees element vertegenwoordigen: aarde, lucht, vuur, water. De liefde voor het project is er, de chemie inmiddels ook.
Anne-Kaisa, Paul, Nikki, Carlijn
“Leuk idee, hoor. Maar jullie zitten nog wel echt hier.” Coach Frans Lomans houdt zijn hand zo’n drie cm boven het tapijt op de grond. Voor Paul, Nikki, Anne-Kaisa en mij eigenlijk geen probleem. We vinden ons concept zó tof en veelbelovend dat we vastbesloten zijn van ‘hier’ een ‘dáár’ (zo ergens bovenaan het plafond) te maken. En dus zitten we al drie uur lang te typen, researchen, overleggen en nog meer te typen. Onder het genot van wijn, bier, koffie en ice tea. Dat dan weer wel.
Wat voorafging: Beschrijf hoe je buurman een tompouce eet, luidt de opdracht. Maar Paul is allergisch voor melk en eiwitten.
Daar staat ze, op een hoekje. Hij nadert haar voorzichtig. Echt aanlokkelijk is ze niet voor hem, sterker: hij mág haar niet. Met dat opzichtige roze, die wulps stulpende room. En toch, vastberaden besluit hij haar te lijf te gaan.
Met steeds vastere hand omvat hij haar lillende middel. Het cellofaantje glibbert van haar zachte zij, behoedzaam neemt hij de roze opperhuid tussen duim en wijsvinger.
Maar dan. De koeklaag, die onder de warmte van zijn hand al zacht wordt, weigert los te komen van haar binnenste. Hij stokt even, maar zet door. Hij zal hem krijgen, die bakker met zijn spuit, met zijn tuutmond, die haar zo stevig tussen jam en koek heeft gezet.
Ze kreunt een beetje, ze kleeft nog.
Dan geeft ze op. In al haar naaktheid ligt ze daar, roerloos op het porselein. Klaar voor zijn gulzige ogen.